 |
Dit keer zetten we koers naar het Oosten, meer bepaald naar Libanon, een land waar traditie en moderniteit hand in hand gaan...
Voor jonge Libanezen is het niet makkelijk om de "ware" te vinden. De last van tradities en sociale druk is immers op elk moment voelbaar.
Vandaag gaan heel wat Libanezen studeren in het buitenland. Ze maken er kennis met een andere cultuur die vaak opener en eerlijker omgaat met gevoelens. Toch is het moeilijk om zich te onttrekken aan de wil van de familie. Vandaar dat jongeren uiteindelijk altijd weer terugkeren naar hun land, om er een geschikte huwelijkskandidaat te vinden. Ze worden er meteen geconfronteerd met een cultuurschok.
|
Jongemannen gaan op zoek naar een vrouw die het evenbeeld is van hun moeder, maar beseffen algauw dat zulke vrouwen niet meer bestaan. Meisjes willen dan weer een modernere man en geen machotype. Dat leidt bij beide partijen vaak tot ontgoocheling.
Maar laten we de zaken niet te pessimistisch bekijken, want je kunt uiteraard nog altijd de ware liefde vinden in Libanon!
Na het huwelijksaanzoek verlooft het paar zich tijdens een sobere familieceremonie.
Hoe verloopt een traditionele huwelijksceremonie?
Alles begint met de bijeenkomst ten huize van de bruid. Haar toekomstige echtgenoot komt haar samen met zijn familie afhalen om naar de plaats te gaan van de eredienst.
De religieuze plechtigheid is traditioneel en duurt ongeveer één uur. Het koppel wisselt de trouwringen en kransen uit, sommige familieleden houden een toespraak, en er worden religieuze teksten voorgelezen, onderbroken door gezang. Er is meestal geen collecte en ook geen communie.
Na de huwelijksinzegening is het tijd om te feesten! De pasgehuwden en genodigden trekken naar de receptiezaal. In Libanon heeft de huwelijksmaaltijd heel vaak plaats in een hotel.
Cocktails, hapjes, lokale muziek, danseressen,... De erewijn zet meteen de toon voor de rest van de receptie, en de sfeer kan niet meer stuk.
Zodra de receptiegasten vertrokken zijn, is het tijd voor de maaltijd. De menu's zijn overvloedig en de gerechten bijzonder verfijnd. Tussen het warme voorgerecht en de hoofdschotel wordt er een pauze ingelast, kwestie van het eten te laten zakken. Er is wat animatie, er worden toespraken gehouden en het bruidspaar gaat van tafel naar tafel, dat alles om de gasten te verstrooien.
Dan volgt de rest van de maaltijd, met als apotheose de bruidstaart ("pièce montée"). Nauwelijks is het laatste bolletje ijs opgelepeld of de genodigden bestormen de dansvloer. Het feest duurt nog tot in de vroege uurtjes.
Het tijdelijke huwelijk
In Libanon en in een aantal andere oosterse landen bestaat er een "tijdelijk huwelijk" waar geen schriftelijke akte aan te pas komt. Het paar hoeft niet te gaan samenwonen, en het huwelijk krijgt ook geen maatschappelijke erkenning.
Volgens de Europese logica is het huwelijk automatisch synoniem van samenwonen, huwelijksplicht en een stevige relatie. Niets van dat alles bij een tijdelijk huwelijk!
Wat is een tijdelijk huwelijk?
Een in de tijd beperkte overeenkomt waarbij man en vrouw zich kunnen verenigen zonder definitieve verbintenissen en in overeenstemming met de sharia (de islamitische wet die het religieuze, politieke, sociale en privéleven beheerst).
De "echtgenoten" tekenen geen enkel contract: alles berust op mondelinge afspraken. De vrouw geeft zich aan haar man in ruil voor een bruidsschat en voor een beperkte termijn (minstens 1 maand). Gaat de man akkoord, dan gaat het huwelijk in vanaf de betaling van de bruidsschat.
Het tijdelijke huwelijk is het enige huwelijk ter wereld dat automatisch eindigt zonder verbreking, scheiding of overlijden van de partner.
Wil het paar na afloop van het contract toch samenblijven, dan kan het officieel huwen of opnieuw een contract van bepaalde duur sluiten, met een nieuwe bruidsschat.
Opmerking: een tijdelijk huwelijk werd aanvankelijk "plezierhuwelijk" genoemd, omdat het vooral populair was bij soldaten. Op die manier konden ze hun lusten botvieren zonder de sharia te overtreden. Vandaag wordt het tijdelijke huwelijk maatschappelijk sterk veroordeeld, ook al is het in sommige gebieden in opmars.
Tijdelijke echtgenote: niet eens zo'n onaangename rol...
Op het eerste gezicht hebben de Europeanen weinig respect voor zoiets als een tijdelijk huwelijk, maar bij nader toezien oogt het plaatje toch genuanceerder...
-
Het zal u wellicht zijn opgevallen dat het de vrouw is die beslist over de bruidsschat en de duur van de overeenkomst. Ze wordt dus nergens toe gedwongen en kan een man kiezen die haar bevalt.
-
Scheiden is "not done" in Libanon. Als een koppel uiteengaat, mag de vrouw in tegenstelling tot de man het daaropvolgende jaar niet hertrouwen. Met een tijdelijk huwelijk mag dat echter wél, zodra het contract afloopt.
-
Ook weduwen mogen een tijdelijk huwelijk sluiten, zonder de nagedachtenis aan hun overleden echtgenoot te bezoedelen. Stel: een vrouw wordt op haar 35ste weduwe. Op die leeftijd heeft ze nog een heel leven voor zich! Welnu, het tijdelijke huwelijk geeft haar hoop op een nieuwe toekomst...
-
Dankzij dit soort contract kunnen meisjes jongemannen ontmoeten vóór ze officieel trouwen. Uiteraard mag het koppel geen seks hebben, maar het mag op zijn minst hand in hand lopen…
Sceptici zien in een dergelijk contract slechts een legitimatie voor buitenechtelijke betrekkingen. Anderen vinden dan weer dat een tijdelijk huwelijk heel wat maatschappelijke problemen kan oplossen. Aan u om hierover uw eigen mening te vormen...
|
